Mam chwilkę żeby napisać coś o Kato, gdzie wybrałem się w ostatni weekend, na ceremonię Batizado e Troca De Corda.

Ten wyjazd był naprawdę niesamowicie ważny, niejednokrotnie o nim wspominałem i przygotowywałem się do niego bardzo długo, przez kilka ostatnich miesięcy jeszcze intensywniej. Wróciłem bez balastu w głowie który się nagromadził, za to ze świeżymi przemyśleniami i zapowiedzią mocnej pracy. Cieszę się jak dziecko
Do Katowic pojechałem podnieść swoje kwalifikacje w Capoeira, przejść egzamin na kolejny stopień i zmienić sznur, z ciemnozielonego na żółty, co w Polsce wiąże się z przejściem z grupy średnio-zaawansowanej do zaawansowanej. Długo udawało mi się zachować spokój, ale już od samego rana w dniu wyjazdu stres pomału zaczął się wdzierać.

Z Poznania wyruszyliśmy we trójkę – Martynka, Kornel i ja. Miałem zaległe rzeczy do zdania u Cachorro przed podejściem do właściwej ceremonii na miejscu, więc podróż zleciała nam na przypominaniu sobie quadras, analizowaniu poprzednich edycji tego eventu i przypominaniu całego sezonu warsztatowego. Katowice to takie podsumowanie, miejsce i czas w którym zjeżdża się większość Polskich sekcji, tam też zdajemy na kolejne stopnie (pomijając część początkujących uczniów, którzy w tym roku egzaminowani byli na lokalnych eventach). To też największe warsztaty, gościmy wtedy cały tabun Brazylijczyków. We Wrocławiu byliśmy ustawieni z Cachorro i jego uczniami. Wypiłem całą butlę dopalacza energetycznego z biedronki, więc trochę mnie nosiło.. sama podróż była naprawdę mega zajebista. Uraczyliśmy współpodróżników bezprzedziałowego wagonu koncertem na berimbau połączonym ze śpiewaniem piosenek – wszyscy się maksymalnie cieszyliśmy i nawzajem nakręcaliśmy na te Katowice. W samym pociągu zaczęło się moje zdawanie – zrobiłem kilka pętelek do struny, zdałem portugalskie słówka i podzieliłem się z Patrykiem wiedzą i rozkminami na temat prowadzenia zajęć, sekcji, relacji na płaszczyźnie instruktor – uczniowie.

Cała ta szpadziornia to trochę jak spotkanie rodzinne. Oczywiście w pierwszej kolejności trafiliśmy na Bialczan, część z nich przyjechała popatrzeć, część przyjechała zdawać. Reprezentanci ASC Poznań Team zrobili małą naradę wojenną, trochę się nawzajem uspokajaliśmy, trochę motywowaliśmy. Wszystko to w szkole, przy której znajduje się Katowicka Akademia, tam też odbywała się pierwsza część rejestracji warsztatowej. Żeby było śmieszniej, w Kato odbywały się zawody małolatów w kosza, dokładnie na tej sali przy akademii gdzie nocowaliśmy rok wcześniej, mecz grała reprezentacja Białej Podlaskiej. Doping gwarantowany, małoletnie koszykareczki zgłupiały. Całe przedstawienie było najśmieszniejsze ze względu na trenerów – dwóch czerwonych buraków, drących japy i przełykających przekleństwa. Przekomiczne Część warsztatowo – treningowa odbywała się na sali AWF Katowice. Mniejsze to niż Spodek, mniejsze niż sala w Krk na której kiedyś odbywało się Batizado, ale i ludzi w tym roku było znacznie mniej (przez lokalne imprezy o których wspomniałem), więc można powiedzieć, że było akurat. Powitania, przybijanie piątek, w powietrzu wisiała fajna atmosfera – te 3 dni w roku są nieporównywalne do żadnych innych. Może jakichś świąt… albo matury. Pierwszy trening grupa Verde Escuro i Verde Claro miała na salce do akrobatyki. Nam trening poprowadził p. Dinozauro – przyznaję się bez bicia, że się specjalnie do niego nie przykładałem. Po pierwsze zaczął zżerać mnie stres, po drugie chciałem zaobserwować jaki poziom reprezentuje grupa zdająca na ten sam stopień co ja, a po trzecie ze względu na kolano nie chciałem szaleć.. a trzeba przyznać że taka salka do akrobatyki to, kurwa, niebezpieczna jest, bo człowiek się zapomina. Patryk wyraźnie powiedział: uważaj-na-kolano. No a salta na ścieżce raczej temu nie sprzyjają Poza tym do bialskiej salki akrobatycznej na AWF ta się nie umywała.

Po treningu musieliśmy przetransportować się do noclegowni, poczekaliśmy na wiecznie spóźnionego Patola, wypad poprowadził Caramuru. Pojebaliśmy trochę trasę z mapki, poszliśmy nieźle pokręconą drogą, ale i tak dotarliśmy tam nie jako ostatni, mimo że jako ostatni wystartowaliśmy. Komizm całej sytuacji jest nie do opisania, cały czas w głowie brzęczał mi Caramuru: „Kurde, większości ulic którymi idziemy nie ma na tej mapie, a oni wszyscy idą za nami”. Do spania wynajęte było prywatne gimnazjum na drugim końcu miasta, bez pryszniców. Ale to nic, bo te były na AWF, gorzej z miejscem – mało się wycwaniliśmy, zostały nam miejscówki tylko na korytarzu, sale były już pozajmowane. Pierwszego wieczora pooglądaliśmy sobie filmiki z powitalnej roda (na której też się jakoś specjalnie nie nagrałem, ciśnienie, ciśnienie), skoczyliśmy do żabki po kolację, postaliśmy w kolejce 40min, po powrocie urwałem się wcześniej spać, rozentuzjazmowany Wrocław mi trochę na to nie pozwolił, ale twardo próbowałem.

Ceremonia zaczynała się planowo o 11, mieliśmy godzinny poślizg. Między 11 a 12 byłem jeszcze egzaminowany przez Cachorro z akrobacji, gry na berimbau, podstaw bjj, jogo de amarela. Zdążyłem też przypomnieć sobie sekwencje z Pirulitem – tutaj wielkie dzięki dla Ciebie stary, mega się cieszę, że przyszło mi zdawać akurat z Tobą! Ogólnie przez cały ten wyjazd padło kilka ważnych dla mnie słów, myślę, że równie ważnych co wtedy, kiedy miałem kontuzję. I to właśnie te słowa, tych kilka zdań nakręca mnie na trenowanie jeszcze bardziej, podbudowuje, daje energię i pozwala w końcu uwierzyć w siebie, zacisnąć zęby i jechać z trenowaniem dalej. Pierwsze padły po egzaminowaniu przez Cachorro. Wziął mnie na bok i powiedział, że zarąbiście cieszy się, że cisnę tak jak cisnąłem przed kontuzją, że nonstop trenuję, że się przygotowałem i że ma wśród swoich uczniów kogoś takiego jak ja. Po tych słowach byłem w stanie rozkurwić kosmos i skopać dupy wszystkim Brazylijczykom. Na raz. Całe ciśnienie i stres przed egzaminowaniem opadły, wiedziałem – Patryk jeszcze przed wejściem na salę AWF grupowo zrobił nam drobny wykład o formie zdawania i o tym, że nie jesteśmy tam bez powodu i bezpodstawnie – że jeżeli on uznał, że zasługuję, to znaczy że jestem gotowy. I zrobię wszystko żeby pokazać się z jak najlepszej strony, bo to mój czas.

Całość wystartowała o 12:00, niestety zabrakło dla mnie eventowej koszulki (nie rozpaczam), przedstawieniem w wykonaniu P. Amendoima i M. Zambi, w przerwach bateria pod komendą P. Tamarindo dawała popis gry na berimbau i nakręcania axe. Biała (jak zwykle) i Wrocław (idąc za przykładem Białej) zrobiły naprawdę kurewsko ognisty doping dla każdego ucznia, który podchodził do egzaminu. Co więcej Patryk w towarzystwie swoich zaawansowanych uczniów, tych młodszych podsuwał najlepszym Brazylijczykom, z M. Zambi na czele – wielkie gratulacje dla Was wszystkich, bo naprawdę trzymaliście mocny poziom Kiedy przyszła kolej na żółtków, wskoczyliśmy na pierwszy ogień. Najpierw 8 sekwencji Mestre Bimby w kilku parach (wepchaliśmy się z Pirulem na sam środek), potem, pierwszy raz od jakichś 5 lat, przyszła pora na granie rytmów na berimbau. 6 osób miało zagrać, te 6 osób wybrać miał dzieciak wskazany przez Adama – zrobiłem wielkie oczy, kilka głupich min i wstałem do berimbau jako pierwszy. Po wszystkim duża roda, 3 pary w środku – kilka gier z zaawansowanymi, ostatni przewiązuje sznur. W chwili gdy zrobił się mały przestój, wskoczyłem do środka i podałem rękę P. Secao. Co się działo dalej, widać poniżej:

Zagrałem z P. Secao, M. Benivaldo, Est. Maximo, P. Amendoimem i P. Dinozauro – kocham Białą i Wrocław za doping, kocham Patola za „NIE DAJ MU SIĘ”. Jest moc. Po mnie zdawał Pirulito, gdzieś w innych parach dziewczyny. Tutaj padły drugie tego dnia słowa, które zapamiętam na bardzo długo – Caracol podszedł do mnie, podał mi rękę i powiedział „w końcu, zasłużyłeś stary”. Myślę, że od nikogo innego słowa uznania nie ucieszyłyby mnie tak bardzo, niż od kogoś kogo szanuję tak bardzo jak Pio. Po żółtkach przyszła pora na graduados – Caramuru i Sarigue zrobili cudnie całą sekwencję Cintura Desprezada, po nich jeszcze Gaivota i Petla. Forma zdawania była podobna, 3 pary i jogo. No i znowu rządziliśmy, uczniowie Patryka pokazali klasę po raz kolejny! Później przyszła kolej na Formados – doping trwał nadal, ale tutaj nasilił się prawie do apogeum, gdy grał Caracol. Jogo de Iuna, później gra między sobą i gra z proffesores – kurwa mać, Piotrek, rozjebałeś system. To jaką prezentowałeś technikę i spokój, to że udało Ci się opanować nerwy, to jak zagrałeś zniszczyło mnie totalnie. Nie raz już to mówiłem i będę powtarzał to dalej, w moim mniemaniu jesteś jednym z najlepszych znanych mi Capoeiristas w tym kraju. Myślę też, że nie tylko dla mnie, bo cała Polska usłyszała ryk i naszą radość w momencie, kiedy Zambi przywiązywał Ci sznur.

Prawdziwe jaja zaczęły się, gdy wywołano pretendentów do Estagiario – między innymi Cachorro. Darliśmy się jak pojebani gdy go wywołali, darliśmy się jeszcze bardziej gdy przewiązywano mu sznur (zastanawia mnie jedynie fakt, dlaczego im k. sznurów zabrakło, to nie jest wyższa matematyka) + doszedł wykonany przez Białą zajebisty baner „Unicar Biała Podlaska <3 Cachorro”, darliśmy się jak grał, śpiewaliśmy i klaskaliśmy najgłośniej ze wszystkich. Nie było w tym nic dziwnego, a jeżeli ktoś uznał to za nieodpowiednie to CH. MU W DUPĘ – nasze pokłady wdzięczności, szacunku i podziwu do tego jak żyjesz Capoeira, jaką robisz Capoeira i co nam dajesz przez Capoeira były, są i będą niewyczerpane. Zasłużyłeś na ten sznur! Co więcej mogę się teraz lansować faktem, iż mój przyjaciel jest Estagiario ;D I myślę, że wiesz, że cieszę się tak samo mocno jak Ty z tego sznura, bo tu nie tylko o Capoeira chodzi brat.

Niesamowicie podobała mi się forma zdawania Vivido na kolejnego Estagiario – musiał zagrać z pięcioma osobami, które wywarły wpływ na jego trenowanie, które coś symbolizują w jego Capoeira. Dobór osób, dobór piosenek które zaśpiewał, samo jogo – było naprawdę perfekcyjne, godne podziwu. Kolejny stopień dostali też P. Dinozauro i P. Amendoim – z czego ten drugi, tak mocno związany z Wrocławiem i Białą, dostał doping równie mocny co Cachorro. Całość trwała od 12 do 17, później jeszcze odbył się trening akrobatyczny z Tamarindo. Po wszystkim zawinęliśmy się pod prysznice i do noclegowni.. i tam zaczęły się jaja

Tę część wpisu chciałbym zadedykować oficjalnie Tomkowi Walasowi a.k.a Fofao a.k.a Wkurwiający Zgred a.k.a Pan Lepiec, oraz stwierdzić, że to kurwa niesprawiedliwe, że nie będzie mógł pojawić się na obozie, ale za to nadrobimy we Wrześniu we Wrocławiu. No dobra. Nie ma co ukrywać, wszyscy się cieszyliśmy, mieliśmy zajawkę, chcieliśmy świętować ten zajebiście ważny dzień. Najpierw zamknięty sklep, potem kolacja w KFC.. nie zaczęło się dobrze. Ale za to chaos który zapanował w gimnazjum po powrocie, jest nie do sprecyzowania. Nie byłem pijany, a czuję się jakbym trafił do jakiegoś pierdolonego kalejdoskopu. Głupie żarty na zmianę z poważnymi rozmowami, wypady na stację, narąbany Kornel, impreza która okazała się niewypałem.. to drobny wierzchołek góry lodowej. Najbardziej mistrzowska była jednak akcja „Lepiec”, którą uskuteczniliśmy wraz ze Skofem i Tomkiem, moim zdaniem okazała się po raz kolejny przekroczeniem granic dobrego smaku i pojęcia „popierdolenie” w naszym wykonaniu. Przykład? Korzystam z toalety, stoję nad kibelkiem, drzwi się otwierają (Walas zhackował zamek monetą), jakby to ująć – nie miałem wolnej ręki, wpada do środka, strzela mi soczystego liścia, cieszy japę, drąc się przy tym: IN YOUR FAAAAACE. Nie byłem dłużny. Skof też nie. Kurwa, to było tak samo chore jak i zajebiste chłopaki, serio.

Rano wlota do sklepu, szybkie śniadanko, spacer na AWF, trening z Dinozauro (muszę przyznać, że całkiem niezły), roda pożegnalna. Ależ się nagrałem, serio, mega wypas! Dużo gier, dużo ludzi, różne akcje, punktowanie dodatnie i ujemne. Zajebista gra z Caramuru, Touro, Armagedonem. Fofao dorobił mi ponteirą drugi łokieć Po wszystkim zawinęliśmy kabety, podziękowałem Mestre, który jak się okazało i co bardzo mnie ucieszyło, pamięta mnie jeszcze z Mostów, przybiliśmy piony, z niektórymi zobaczymy się dopiero po wakacjach, z niektórymi na obozie w Mielnie, już za kilka dni. Jedna rzecz mnie bardzo zmartwiła, to co się stało z Oktawią i kretyn który zrobił jej krzywdę podczas grania. Ale zapamiętaliśmy kto to i będziemy pamiętać tak długo, jak trzeba będzie. Podczas ogarniania do wyjścia, po raz trzeci padły słowa, które mnie mocno podbudowały, za które chcę podziękować Fofao – po wszystkim, kiedy się żegnaliśmy, powiedział że trzymam poziom, jest konkret i to naprawdę dobrze, że nie boję się ostro grać. On też, w moim prywatnym rankingu, jest bardzo wysoko i trzyma mocny poziom. Dobra technika połączona z zajebistymi predyspozycjami – stary podczas tej naszej gry musiałem tak samo uważać kiedy byłeś daleko, jak i kiedy się zbliżałeś, masz morderczą pracę dystansem. Tą ponteirę zbiłem naprawdę w ostatnim momencie, po naszej grze musiałem wziąć kilka głębokich oddechów. W odniesieniu do tego co powiedział mi Cachorro, Caracol i Fofao, pozwolę sobie zacytować Patryka, w jednym z mejli które od niego dostałem i do których cały czas wracam – „nie chodzi mi o to zebys podniosl sie na duchu, zadarl wysoko glowe i byl dumny. jesli tak zrobisz, zlamiesz wszystko (…) w tym momencie powinienes przyjac to, pochylic glowe, zacisnac zeby i jechac z tematem”.

Pociąg do Poznania, razem z Wro, pożegnania, ustawki, wspomnienia.
Odstawiliśmy Martynkę rano na pociąg, z Warszawy do Frankfurtu i dalej do Brazylii, roczna wymiana. Będę mocno tęsknić, jedyna wartościowa rzecz jaką mogłem jej zostawić to trochę napisanych słów. Aktualizuj systematycznie bloga! Byłem też na ostatnim w tym sezonie dla mnie, treningu z Poznaniakami. Mega konkret, mega moc, mega wypas, mega się cieszę, że dałem radę. Dziękuję Wam bardzo ze to co dla mnie zrobiliście, za to że mogłem z Wami trenować. Postaram się wpaść na chwile chociaż do Darłówka w sierpniu, w nowym sezonie trenujemy dalej, z nową mocą! Dzisiaj w nocy jadę do Białej zobaczyć się z rodzicami. W niedzielę jedziemy do Mielna. Na miesiąc. W międzyczasie czeka mnie egzamin we Wrocławiu. Szalona jazda bez trzymanki nonstop!

Nieco się boję, ale nie mogę się też doczekać.
To był naprawdę cudowny sezon.